Tour de Kortebaan (5): Een speciaal ontvangst

20 juni 2020 11:04

Voorlopig zijn alle kortebanen afgelast. Naast het gemis van de sport betekent dit ook dat de liefhebbers dit jaar geen reis maken langs al die gezellige dorpen en steden die een kortebaandraverij organiseren. Voor de redactie van Kortebaandraverijen.nl is dit onaanvaardbaar. Wij gaan daarom op de fiets in negen weken langs alle kortebaanplaatsen, halen herinneringen op en hebben onderweg bijzondere ontmoetingen met betrokkenen vanuit de sport. Via social media kun je onze reis op de voet volgen. Ook houdt hoofdredacteur Mathieu jou op de hoogte in dit blog. Vandaag editie 5, etappe 4: Een speciaal ontvangst in Hoofddorp.

Het is stralend weer wanneer wij de Kruisweg van Hoofddorp oprijden. Dat mooie weer is geen toeval, bevestigt Jos Koeckhoven wanneer we bij Hotel de Beurs aankomen. “Het is elk jaar mooi weer met onze draverij, dus nu ook”, lacht de voorzitter van de Stichting Kortebaan Hoofddorp. Als organisatie worden zij dit jaar extra hard getroffen. Het is 170 jaar geleden dat de eerste kortebaandraverij in de Haarlemmermeer werd gehouden. Ter ere van dit jubileum had de plaats onder de rook van Schiphol en Amsterdam het Nederlands Kampioenschap toegewezen gekregen. Nu hoopt het bestuur dat deze toewijzing een jaar wordt doorgeschoven, maar er zijn natuurlijk ook afspraken met andere organisaties.

Iets bijzonders

Twee weken voor onze komst hing Jos al aan de telefoon. Hij wilde van onze start en finish echt iets bijzonders maken. Wij willen bescheiden zijn, maar zijn uiteraard zeer vereerd en geven Jos de vrije hand in de organisatie. De enige voorwaarde die we stellen, is dat het niet te lang moet duren. Wij hebben een strak tijdschema en een thuisfront waar we rekening mee moeten houden. Om 9.00 uur willen we echt vertrekken.

In Hoofddorp hebben ze een bijzondere ontvangst geregeld. Foto: Ruud de Groot.

Jos heeft zijn woorden helemaal waargemaakt. Een grote afvaardiging van het bestuur, een vertegenwoordiger van de gemeente, een sponsor, trainer en pikeur Rick Wester en zelfs wethouder Marja Ruigrok is aanwezig. Na een korte fotosessie buiten, verplaatsen we naar binnen waar Jos de bijeenkomst opent. Hij vertelt onder andere over de eerste kortebaan die in de Haarlemmermeer werd gehouden in 1850. Dit is opvallend, omdat de Haarlemmermeer pas twee jaar later werd drooggelegd. Echter, nabij Sloten was een deel van het meer al drooggevallen zodat daar kon worden gedraafd. Daarna geeft hij het woord over aan de wethouder die zegt blij te zijn met de kortebaan. Aan het einde van haar korte, maar helder betoog, overhandigt ze ons een presentje namens het gemeentebestuur en de organisatie. Het is een koekblik met daarop de symbolen van alle kernen van de Haarlemmermeer. Te veel eer natuurlijk om ons zo in de spotlight te zetten. Daarnaast begrijpen wij echter maar al te goed, dat Hoofddorp deze gelegenheid aangrijpt om de misgelopen bijzondere editie van de kortebaan van Hoofddorp 2020, toch nog enig aandacht te geven. En daar dragen wij met onze Tour de Kortebaan graag aan bij.

Tot slot neemt ook Rick Wester het woord. Hij vertelt over de situatie van de drafsport in coronatijd. Hoe de trainers, pikeurs en eigenaren moeten uitwijken naar het buitenland voor hun sport. Maar vooral ook, over het sneeuwbaleffect dat ontstaat. “Zonder koersen halen de eigenaren hun paarden weg bij de trainers. De veilingen gaan straks waarschijnlijk ook niet door. Dit heeft weer grote invloed op de fokkerij. De sport zit al in zwaar weer, maar dat wordt op deze manier nog eens versterkt.”

Wethouder Marja Ruigrok draait voor ons de startplaat. Foto: Ruud de Groot.

Het is goed dat de wethouder namens de overheid het verhaal aanhoort. Hopelijk komt er snel een oplossing en wordt er weer gekoerst, al is het dan zonder publiek. Het enige dat Kortebaandraverijen.nl kan doen, is de sport voortdurend aandacht geven. Samen met alle organisaties die dit jaar hun evenement moeten afgelasten. De woorden van Rick motiveren ons nog meer om onze fietstocht vandaag te volbrengen. We verplaatsen ons naar buiten en de wethouder draait de startplaat. Wij zijn begonnen!

Nieuwe locatie in Zwanenburg

We gaan dit keer op pad zonder zus Irene. Zij werkt in een ziekenhuis in Den Haag en was deze week te druk. Broer Benjamin verwerkt, naast zijn gewone werkzaamheden onze berichten en zet ze op social media. Wel fietst Jos Koeckhoven de eerste kilometers met ons mee. Hij vertelt onder andere over de Haarlemmermeer en Schiphol, waar we langs fietsen. We zetten koers richting Zwanenburg waar Ed Vaandering namens de organisatie op ons wacht.

We komen aan op de kruising van de IJweg met de Dennenlaan en kijken van daaruit op twee locaties. Rechtdoor gaan we de vroegere baan op, rechtsaf is de nieuwe baan. Het enige dat we missen zijn huizen langs de weg met bewoners die gemakkelijk zorgen voor sfeer. Voor de rest is de nieuwe baan een plaatje. “De weg wordt nog iets verbreed”, geeft Vaandering aan. “Aan het einde is gras voor het stalterrein. We zijn hier heel blij mee. Natuurlijk, is het handiger wanneer de mensen direct aan het parkoers wonen. Maar wij zijn het van de wielerbaan gewend dat de mensen speciaal voor het evenement naar ons toe moeten komen. Bovendien kunnen wij hier zelf de horeca regelen. Zo verdienen wij er ook nog wat aan.” We maken een foto en spreken de wens uit dat wij hier volgend jaar terugkomen. We hebben er nu al zin in! Wij stappen weer op de fiets en nemen hier afscheid van Jos, die omkeert en terugrijdt naar Hoofddorp. Hij wacht ons vanmiddag op bij de finish.

De nieuwe locatie in Zwanenburg is een plaatje. Foto: Ruud de Groot.

Samen met vader André fiets ik door naar Assendelft. Ik heb in de route een klein lusje toegevoegd langs de Kinheim, voor een passage langs de wielerbaan van HSC De Bataaf. Wij hebben geluk. Het hek staat open en we kunnen zo naar binnen. Ook dit was natuurlijk een ideale locatie voor een kortebaan. Bovendien uniek in het kortebaancircuit. Helaas kwam er onenigheid over de de vergunningen. Daardoor kan hier sinds twee jaar niet meer met paarden worden gekoerst.

Pontje

Jos een Ed hadden ons al gewaarschuwd en op weg naar Assendelft, door het recreatiegebied Spaarnwoude, schieten hun woorden nog eens door ons hoofd. Wanneer we naar Assendelft willen, moeten we het Noordzeekanaal over via de pont. Daar hadden we niet bij stilgestaan en wij zijn onze mondkapjes vergeten. We hebben geluk. Bij het naastgelegen horecatentje kunnen we mondkapjes kopen. We zijn daarna precies op tijd om de pont op te rijden. Met een kleine vertraging rijden we vervolgens achterom op het erf van de familie Van der Blonk in Assendelft.

Zij zitten buiten al op ons te wachten. Andries is er, kleinzoon Thomas Bos en een aantal stalmedewerkers. Bovendien zijn Rik Jansen en Liesbeth Bos (de moeder van Thomas) namens Stal Assendelft en de kersverse Harddraverij Vereniging Assendelft aanwezig. Frans van der Blonk is er niet. Hij werkt een aantal ochtenden in de week bij Schavemaker Transport. Dat het vandaag zijn trouwdag is, maakt hierop geen uitzondering. Vrouw Chantal trakteert ons voor deze gelegenheid op gevulde koeken en rondo’s.

Op de koffie bij Entrainement van der Blonk. Foto: Ruud de Groot.

Met paard en al het dorp in

We vinden het vanzelfsprekend dat Thomas Bos er ook is, maar zo logisch is dat niet. Hij vertrok een aantal jaar geleden naar de stal van Rob de Vlieger. “Maar vandaag ben ik vrij en kom ik opa helpen. Het is immers ook mijn hobby” legt hij uit. Ook hier, spreekt iedereen zijn zorg uit over de toekomst van de drafsport en de kortebaan. Gelukkig is er ook tijd voor leuke anekdotes. Vader André vertelt dat we vorige week in Hoogkarspel waren en dat hij zich nog goed herinnert hoe Frans daar met paard en al het dorp in ging. “Dat paard wilde niet meer. Nog wel naar de start, maar draaien en naar de finish, echt niet! Op een gegeven moment was hij het spoor over en lukte het niet meer om hem terug te krijgen. Frans is toen maar achterom via de woonwijk terug gegaan”, bevestigt Andries het verhaal.

Colt Turgot is de kortebaner van Stal Assendelft. Foto: Ruud de Groot.

Voor dit jaar was de hoop van de stal voor de kortebaan gevestigd op Colt Turgot van Stal Assendelft. Vorig jaar was hij er al helemaal klaar voor, maar raakte hij geblesseerd. Een lang revalidatietraject volgde, waarna hij topfit aan de start van dit seizoen kon beginnen. De coronacrisis is dan ook een hard gelach voor Stal Assendelft die op deze manier opnieuw een jaar niet kan kortebanen.

Daarnaast is het extra zuur dat zij dit jaar het nieuwe bestuur vormen en dus ook niet kunnen organiseren. Met elkaar richtten zij de Harddraverij Vereniging Assendelft op. Het afgelopen jaar werkten zij keihard om alles op tijd in de orde te krijgen. Vlak voor de crisis kwam het verlossende woord dat de kortebaan door kon gaan. En toen viel alles stil. “We hebben onder andere flink ons best gedaan om voldoende leden te krijgen. Mensen betalen dan een tientje per jaar om onze vereniging te steunen. We zijn bijvoorbeeld langs de ijsclub gegaan om leden te werven. Daar vroegen zij ons wat ze ervoor terug zouden krijgen. We legden uit dat ze in elk geval een hele middag kortebaanplezier zouden hebben. En het gaat altijd door, want we zijn geen ijsclub. Nou, die woorden heb ik later dubbel zo hard teruggekregen”, lacht voorzitter Rik Jansen. “We zijn nu de enige kortebaanvereniging die nog nooit een kortebaan heeft georganiseerd. En dan hebben we ook nog een kortebaner die nog nooit heeft gekortebaand.”

We fietsen nog even naar de baan om bij Colt Turgot in het land te kijken. Het is een vriendelijk paard dat direct een wit voetje komt halen bij de pers. Hij laat zich volop door mij over zijn neus aaien. Het heeft effect. Bij zijn eerste start zal ik hem met extra interesse volgen.

Lintdorp

We fietsen samen met Rik en Liesbeth door naar de baan. Deze is gevestigd op dezelfde straat, maar we moeten nog vier kilometer fietsen. Niet voor niets is Assendelft het langste lintdorp van Nederland. We stoppen nog even bij Jaap Veenboer, eveneens actief in het bestuur. Hij woont langs het parcours en zit met een stoeltje langs de weg op ons te wachten. Hij weet ons te vertellen dat de basisafstand voortaan teruggaat naar 275 meter. “De pikeurs hebben geklaagd over de te korte uitloop na de finish. Daar gaan we nu rekening mee houden.”

Rik Jansen (rechts) en Liesbeth Bos (achter) fietsen mee naar de baan in Assendelft. Foto: Ruud de Groot.

Even later rijden we het terras van het Wapen van Assendelft op en kijken uit op de vlag van Stal Assendelft in de kerktoren. “De koster heeft deze vanmorgen speciaal voor ons uitgestoken. Zo is het toch nog een beetje kortebaan dit jaar”, legt Liesbeth uit. Wij krijgen koffie en een koek en praten nog even bij over Stal Assendelft en de organisatie van de kortebaan. Dan wordt het tijd om te vertrekken, hoewel de ochtend al voorbij is, moeten we nog zo’n 75 procent van de route fietsen.

Kilometers maken

Het middagprogramma bestaat voornamelijk uit kilometers maken. Afspraken hebben we niet meer. We weten alleen dat rond 3 uur het bestuur van Hoofddorp, John de Leeuw en onze eigen Ruud de Groot op ons wachten bij Hotel de Beurs in Hoofddorp. Wij fietsen door Koog aan de Zaan, Zaandam en natuurgebied ‘Het Twiske’ naar Den Ilp. Hier vallen we door de mand. Bij deze kortebaan van weleer zijn we zelf nooit geweest. Wij weten dat de koers uitging van Café de 3 Zwanen, maar al snel blijkt dat er bij hen voor de deur geen kortebaan is gehouden. We moeten terug, legt een man uit die in de tuin aan het werk is. “Daar over de brug was de kortebaan.” We komen uit op een landelijke weg, met alleen een aantal boerderijen. We kunnen ons haast niet voorstellen dat hier vroeger is gekortebaand. Echter, een toevallige passant bevestigt het verhaal van de man die we gesproken hebben. Hier waar we nu staan, was vroeger de kortebaan. We maken een foto, eten even verderop ons brood en zetten koers richting Amsterdam.

Hier was de kortebaan in Den Ilp.

Het contrast is groot wanneer we een kleine 10 kilometer later de hoofdstad binnen rijden. We gaan op weg naar de Van der Pekstraat. Het duurt even voordat we in de gaten hebben dat we deze voormalige kortebaanlocatie al zijn opgereden. De weg is volledig vernieuwd met diverse versmallingen. Dit is de reden waarom de organisatie een aantal jaren geleden de strijd staakte. De weekmarkt die bezig is, maakt de Van der Pekstraat zelfs volledig onherkenbaar. Het lukt ook niet om het gevoel van toen op te wekken. Het was een heel mooie locatie, maar hier komt de kortebaan niet meer terug, dat is duidelijk. Maar ergens in Amsterdam moet toch nog wel een mooie straat zijn… Of past de kortebaan niet bij een grote stad? Moeten we het juist hebben van de dorpen en de wat kleinere steden met een lange traditie?

Met zo’n 50 kilometer op de teller stappen we de pont op naar Amsterdam Centraal en brengen Ruud de Groot op de hoogte van onze locatie. Nog zo’n twintig kilometer, dus een uur fietsen voordat we weer in Hoofddorp zijn. We blijken iets langer nodig te hebben. De drukte van de stad en de vele stoplichten brengen ons gemiddelde tempo naar beneden. De binnenstad is prachtig, maar wanneer we dwars door Amsterdam-West rijden, verlangen we naar het terras in Hoofddorp. We hebben gelukkig voor de wind (en nog steeds een stralende zon) en komen dan ook iets later dan het geplande tijdstip aan op de Kruisweg. We steken onze hand in de lucht. Etappe volbracht!

Koerier

Op het terras wacht het bestuur van Hoofddorp ons al op. Wanneer we onze fiets stallen, sluit John de Leeuw zich bij aan ons aan. Hij is ook op de fiets gekomen. Voor hem was dit slechts een tochtje van zo’n 5 minuten. De kortebaankampioen is steeds minder zichtbaar in de sport. “Ik ben onlangs voor mezelf begonnen”, legt hij uit. “Dat had ik veel eerder moeten doen. Ik was helemaal klaar met de sport en het onzekere bestaan. Ik kom nu om in het werk. Ik rijd elke dag zeker 600 kilometer en dat bevalt me erg goed.”

John de Leeuw is aanwezig bij de finish in Hoofddorp.

Toch volgt hij de sport nog op de voet. “Ik vind het prachtig om naar te kijken en heb echt te doen met alle trainers, pikeurs en eigenaren. Hopelijk kunnen zij snel weer koersen.” Na een proost op het terras, maken we nog één keer een groepsfoto. Ruud neemt John nog even apart voor een foto met het grote doek waarop hij is afgebeeld. Hij toont daarbij lachend twee vingers. Het staat symbool voor zijn reputatie als eeuwige tweede op zijn thuiskortebaan. Wat zou hij hier graag verandering in brengen. En dat kan nog steeds, want op de kortebaan blijft John gewoon rijden. In ieder geval net zo lang totdat hij op de Kruisweg heeft gewonnen!

Volgende week

Volgende week reizen we af naar Egmond aan den Hoef en gaan dan onder andere naar ’t Zand en Schagen. Heb je een leuk idee voor op de route? Laat het ons dan weten door een mail te sturen naar info@kortebaandraverijen.nl.

Foto boven: Ruud de Groot

We zijn de enige kortebaanvereniging die nog nooit een kortebaan heeft georganiseerd

TipCompetitie

Ben je een echte kortebaankenner of houd je van een gokje? Doe dan mee met de TipCompetitie!

Word vriend of meer

Voor € 15,- per jaar houd je Kortebaandraverijen.nl online en krijg je meerdere extra's.