Tour de kortebaan (2): ‘Perfecte start en een busje’

30 mei 2020 10:55

Voorlopig zijn alle kortebanen afgelast. Naast het gemis van de sport betekent dit ook dat de liefhebbers dit jaar geen reis maken langs al die gezellige dorpen en steden die een kortebaandraverij organiseren. Voor de redactie van Kortebaandraverijen.nl is dit onaanvaardbaar. Wij gaan daarom op de fiets in negen weken langs alle kortebaanplaatsen, halen herinneringen op en hebben onderweg bijzondere ontmoetingen met betrokkenen vanuit de sport. Via social media kun je onze reis op de voet volgen. Ook houdt hoofdredacteur Mathieu jou op de hoogte in dit blog. Vandaag editie 2, etappe 1: ‘Perfecte start en een busje’.

Ik word ’s morgens wakker met een kriebel in mijn buik. En dat is lang geleden. Het is een kriebel van spanning voor het onbekende, maar het is er ook omdat je ergens heel veel zin in hebt. Dit fietsplan hebben we bedacht om alles weer een beetje op gang te krijgen, de site te vullen, contacten te onderhouden, onze jaarlijkse reis door het land te maken, maar zeker ook om eindelijk weer een die heerlijke spanning te voelen!

Na een laatste blik op de route en een check of alle apparatuur goed is opgeladen, staat om 08.30 uur de familie al voor de deur. Zus Irene en broer Benjamin fietsen vandaag een stuk mee. Wanneer we op de fiets stappen, zijn wij op weg naar de startplaats in Voorschoten. Benjamin klikt de muziek van Jerry Lee Lewis aan. Al van jongs af aan draaien we deze muziek in de auto op weg naar een kortebaan. Het cd’tje duurt ongeveer een half uur. Inmiddels kunnen wij alle nummers van deze oude rocker dromen. Soms blijven ze de hele dag in ons hoofd zitten. Op dit moment deze muziek, het past precies!

Vlag

Aangekomen op de Van Beethovenlaan worden wij direct verrast. Daan IJperlaan van het Bestuur van Voorschoten heeft de vlag van de stichting gehesen en Apper en redacteur Ruud de Groot heeft een mooi spandoek laten maken met naast foto’s ook de tekst: ‘Fietsen doen we met plezier, maar volgend jaar zijn we gewoon weer met de paarden hier’. Ook Leon Zoetemelk is aanwezig, net als Ruud bekend als Apper van onze site. Als rasechte Voorschotenaar draait hij vandaag de startplaat. We hebben hem het ‘Klaarmaken, op uw plaatsen, 1, 2, 3 af’ als MP3 toegestuurd, maar hij kan nhet iet laten om voordat we vertrekken ook ‘de Amboss Polka’ en de ‘Eye of the Tiger’ ten gehore te brengen. “Ik ben wel eens van ‘De Kuip’ naar de ArenA gefietst”, zegt Leon. “De volgende dag kon ik niet lopen van de spierpijn.” “Je weet ons wel vertrouwen in te boezemen”, lachen wij en ondertussen stappen we op de fiets. De startplaat klinkt en we zijn vertrokken!

Mooi om zo te beginnen in Voorschoten.

De eerste stop is al na 300 meter. We staan stil op de Prins Bernhardlaan, de oude kortebaanstraat van Voorschoten. Door wegversmallingen kon deze klinkerstraat niet meer gebruikt worden voor de koers. We halen herinneringen op over het paard Super Leo en hoe de mensen, vooral kinderen, vanuit het park probeerden om op de baan te komen zonder entree te betalen.

Duindigt

Veel tijd om stil te staan, hebben we niet. We zetten koers naar Duindigt, waar we hebben afgesproken met Piet Borsboom en Gerard Koop. Het is een stukje fietsen dat we kunnen dromen, maar aangezien we blindvaren op de vooraf ingestelde route van ons GPS-systeem pakken we een stukje Wassenaarse villawijk mee. Het doet de wenkbrauwen van vader André fronsen, maar hij houdt zich zichtbaar in. Ik heb bij het samenstellen van de route ‘best begaanbaar’ aangevinkt in plaats van de ‘snelste’. We willen tenslotte ook wat zien onderweg.

Op Duindigt staan Gerard, Piet en Ruud ons al op te wachten. Het is vooral goed om Piet Borsboom weer te zien. Noem een functie in de drafsport en hij heeft hem bekleed. Voor zijn verdienste voor de drafsport heeft de redactie van Kortebaandraverijen.nl hem twee jaar geleden onderscheiden als eerste ‘Vriend van Verdienste’. Wij vinden dat daar ook een oorkonde bij hoort en overhandigen deze aan hem. Wij maken hem zichtbaar blij.

Een oorkonde voor Vriend van Verdienste Piet Borsboom.

Ook ontmoeten we Aad Boot, één van de mannen achter het succes van Leone Be op de kortebaan. Hij is aan het klussen op de renbaan en komt even bij ons staan. Wanneer hij hoort dat het over de kortebaan gaat, komen er direct herinneringen naar boven en praat hij bijna zijn mond voorbij over het niet geheel verdedigen van kansen.

Ook ontmoeten we trainer Berry Schwarz die aan het kijken is naar de werkers op de baan. Zijn Viking Cehere was helemaal klaar voor het nieuwe jaar. Dit paard had vorig jaar hele goede, maar ook een aantal mindere dagen. Ik vraag hem hoe wij dit paard nu moeten inschatten. Zijn antwoord is helder. “Van de twaalf starts is hij vijf keer in het geld gelopen. Dan ben je toch gewoon een goede? Maar hij start inderdaad niet altijd even lekker. Soms glijdt hij weg en dan ben je direct al geklopt.”

Na nog even geposeerd te hebben bij de totowagen van Runnerz (hoelang zal het duren voordat we deze weer zien?), gaan wij richting het Westland. Van Benjamin nemen we hier afscheid. Hij gaat beginnen aan zijn andere werk, maar belooft op tijd in Stompwijk te zijn. Irene rijdt nog een stukje mee door het Haagse Bos en keert dan ook om richting huis.

GPS

Vanaf hier moeten we samen verder en ligt de verantwoordelijkheid van de route volledig in mijn handen. Heel simpel, zou je denken met een GPS-systeem. Maar al snel merken we dat we ons strikt aan de route moeten houden. Rijd je anders, dan is omkeren de enige optie. Ik heb nog geen kilometer de verantwoordelijkheid over de GPS of we moeten verplicht omrijden. Het laatste stukje Haagse Bos en de weg langs het Malieveld liggen open. We klunen over stoepjes langs de afsluitingen, maar het lukt ons om weer terug op de route te komen. Daarna gaan wij dwars door het centrum richting het Zuiderpark. We hoeven ons nergens te vervelen, want onze GPS wil ons graag de echte Haagse volksbuurten laten zien en stuurt ons er kriskras doorheen. Het aantal stoplichten is op een gegeven moment niet meer op twee handen te tellen. We vragen ons dan ook hardop af wat Route.nl bedoelt met ‘best begaanbaar’.

Na een klein uurtje komen we aan in Wateringen. We stoppen even op de Kerklaan waar tussen 2008 en 2012 werd gekoerst. “Zonde dat ze hier gestopt zijn”, oordeelt vader André. “In andere plaatsen moet een nieuwe kortebaan jaren groeien, maar hier stond het direct als een huis. De organisatie was vanaf het begin professioneel en Wateringen pakte de kortebaan meteen op.”

Een ontmoeting met Jasper Lucas bij Eetcafé De Bonte Haas in Wateringen.

De Bonte Haas

De hoogste tijd dus om Jasper Lucas aan de tand te voelen. Hij was twaalf jaar geleden de jongste voorzitter van een kortebaanvereniging. Hij werkt in Eetcafé De Bonte Haas, daar waar het idee van de kortebaan is ontstaan. We besluiten hier ‘op de gok’ langs te rijden. Het blijkt een goede keuze. Jasper is aanwezig en neemt ons mee naar het terras aan de Zwet; een prachtige plek waar je met dit mooie weer zou moeten vechten om een tafeltje. Niets is echter minder waar. Werklui zijn druk bezig om het terras coronaproof te maken. Koffie kun je nog wel kopen, maar alleen ‘to go’.

Jasper biedt ons een plekje op het terras én koffie aan. “Financieel is een kortebaan hier geen probleem”, zegt Jasper. “Als we nu opnieuw zouden beginnen, weet ik zeker dat we weer voldoende sponsoren kunnen krijgen. Maar je hebt veel mensen nodig om te organiseren, en het liefst ook een beetje van onze leeftijd”, wijst Jasper naar zichzelf en mij. “Ik heb zelf niet meer de mogelijkheid om er zoveel tijd in te steken. De Bonte Haas is in omvang verdubbeld. Het werd daardoor ook dubbel zo druk, maar jammer is het wel.”

De Lier

Na deze fijne tussenstop, fietsen we door de polder richting De Lier. We begrijpen nu nog beter waarom Eetcafé De Bonte Haas in normale tijden zo goed draait. Wat zullen hier op dit prachtige stukje Westland veel mensen fietsen op een zonnige dag! Sneller dan verwacht fietsen we de Hoofdstraat in De Lier op. Wat een lange weg is dit. Hier kun je wel drie kortebanen organiseren! Gek dat ons dit nu pas opvalt. Al die jaren zijn we nooit verder gekomen dan die 300 meter baan met zand erop.

De passage op de Hoofdstraat in De Lier.

Het bestuur van De Lier is op de kruising halverwege de baan met drie man aanwezig. Af en toe zwaaien ze wanneer passanten toeteren. We zijn in een dorp, dat is overduidelijk. Gerard Koop is na Duindigt weer naar De Lier gekomen. Hij spreekt zijn bezorgdheid uit over de combinatie drafsport en corona. “Ik hoop anders, maar vrees dat wij als sport onze hand hebben overspeeld en dat we voor 1 september niets hoeven te verwachten”. Ook hier maken we een foto met het doek, opgehangen door Ruud en fietsen na een tussenstop bij de ijssalon van neef Patrick en zijn Beatrix door richting Nootdorp.

Vier missies

De route is niet zo mooi als het stuk vanuit Wateringen. We rijden langs een drukke weg terwijl wij de gebouwen van Delft steeds groter zien worden. Passages in de stad zijn niet ideaal, merken we daarna. We gaan regelmatig door kleine straten en krijgen kramp in de handen van het drukken op de knopjes van het stoplicht. Na twaalf kilometer zijn we in Nootdorp. We hebben vier missies: winkelcentrum De Parade (waar vroeger de oude drafbaan lag), de Molenaar Blonkweg (waar direct na de sloop van de drafbaan werd gekortebaand), het oude entrainement van Guus Knijnenburg en de huidige baan ‘De Poort’.

We starten in het nieuwe winkelcentrum. We herkennen de wijk rondom nog wel, maar eenmaal tussen de winkels is het moeilijk om je hier nog een koers om de ‘Zilveren Zweep’ voor te stellen. De straatnamen herinneren nog wel aan deze tijd, zoals Pikeur, Galop en Renbaan. Het is even zoeken, maar even later staan we op de ‘Korte Baan’. We zochten eigenlijk naar een plek met uitzicht voor onze lunch, maar besluiten toch om onze boterhammen hier maar op te eten. Zou dit precies de plek geweest zijn waar Icaros van Venlo, Illowa Diamond en Jade Groenhof de kortebaan wonnen?

Trainingsbaan

Omdat we meerdere straatnamen in het centrum hebben ingevuld, maar eenmaal daar onze eigen weg kiezen, is onze GPS van slag. Voor straf slaat hij de Molenaar Blonkweg over en even later staan we eerder dan verwacht voor de voordeur van Marcel Knijnenburg, de voorzitter van Nootdorp. We hebben onze komst niet aangekondigd, maar hebben opnieuw geluk. Marcel neemt ons mee naar de tuin en biedt ons koffie aan. Hij wijst naar de plek waar vroeger de stallen van Guus Knijnenburg waren en levert het bewees met een ingelijste foto. Wanneer wij na de koffie teruglopen naar de fiets, loopt hij met ons mee omdat hij ons nog iets wil laten zien. “De oprijlaan waar jullie overheen zijn gekomen, is nog precies hetzelfde als vroeger. En achter dit hek, dat er in die tijd ook stond, lag de trainingsbaan.” Het kost moeite om het ons voor te stellen terwijl we kijken naar de nieuwbouwwijk. Maar het besef dat we op heilige grond staan, doet ons goed.

Marcel Knijnenburg toont het hekje waarachter vroeger de baan van Guus Knijnenburg lag.

Hoewel wij met elkaar hebben afgesproken niet te veel op de klok te kijken, voelen wij ons toch opgejaagd. We weten dat iets verderop Ruud op ons staat te wachten op ‘De Poort’. En Benjamin volgt live onze GPS-locatie omdat hij nog naar Stompwijk wil komen. We besluiten de Molenaar Blonkweg over te slaan en poseren even later op De Poort van Nootdorp met het doek van Ruud. Tot onze verrassing staat er ook een permanent bord dat verwijst naar de kortebaan. Wellicht een idee voor andere organisaties.

Trapper

Van hieruit bellen wij met voorzitter Theo van den Bosch van Stompwijk dat we eraan komen en vervolgen onze weg. Vader André zie ik steeds vaker naar beneden kijken en af en toe stopt hij om zijn trapper vast te zetten. Oké, het kost wat tijd maar een probleem voorzie ik dan nog niet. Tot zijn trapper ineens op de grond ligt en even later er ook met geen mogelijkheid meer in te draaien is. Hij probeert nog te trappen met één been terwijl ik hem uit de wind houd, maar even later staakt hij de strijd. “Fiets jij maar door. Dit stuk vanaf Snowworld Zoetermeer heb ik vaker gelopen. Binnen 45 minuten ben ik thuis.” Ik twijfel wat te doen. Ik weet dat er mensen op ons staan te wachten, maar wil hem ook niet alleen laten.

Even dreigt vader André het laatste stuk te moeten lopen.

Benjamin, inmiddels in Stompwijk, belt gelukkig met de oplossing. Hij heeft het besproken met de voorzitter van ‘Nooit Gedacht’ Theo van den Bosch. Deze is met een busje en haalt vader André op. De bezemwagen, zo zou hij het later omschrijven. Iets later dan verwacht staan we met zijn allen aan het hek in Stompwijk. Ruud heeft hier zijn spandoek weer opgehangen en ook onze moeder is met Benjamin mee gekomen. “Je kunt niet zonder koelbox naar de kortebaan in Stompwijk”, zegt Benjamin terwijl hij wijst naar wat hij heeft meegenomen. We lopen over het ‘kermisterrein’, tussen paarden door, en even later proosten we met zijn allen op het heilige gras van Stompwijk (foto boven).

Van een mooi vlak baantje is hier nog geen sprake. “Normaal was dit gemaaide gras al weggehaald. Maar vanaf een week of zes voor de kortebaan beginnen we pas echt”, vertelt Theo. “We houden het kort en sproeien indien nodig. Het zal gek zijn om dat de komende tijd niet te hoeven doen.” Zal er dit jaar nog gekortebaand worden? Theo heeft er wel zijn ideeën over. Hierover later hopelijk meer!

Theo van den Bosch heeft redding gebracht met de ‘bezemwagen’.

Alleen

Het laatste stukje naar Voorschoten doe ik alleen. Mijn vader stapt weer bij Theo in de bus die hem naar huis in Zoeterwoude brengt. Ik besluit nog één tussenstop te doen. Oom Gé en Tante Len spelen zo’n grote rol in onze kortebaanpassie; daar moet ik gewoon nog even langs. Zij wonen vlakbij de baan, dus een paar minuten later sta ik bij hen in de tuin. “Is zijn trapper er nou weer af? Dat was vroeger ook zo vaak”, zegt oom Gé om vervolgens te vertellen dat hij ons de hele dag heeft gevolgd op social media. Ik vertel ze over de bijzondere dag en neem dit ook in gedachten nog een keer door wanneer ik weer op de fiets zit. De route hier is bekend. Hoe vaak heb ik dit stuk al gefietst na een lange dag op de kortebaan? Na zo’n dag ben ik volledig afgedraaid en het gevoel is nu ongeveer hetzelfde. Het tempo doe ik iets naar beneden en op mijn gemak fiets ik zo’n twintig minuten later weer de Van Beethovenlaan op. Het is gek om deze dag in stilte te eindigen, maar het is goed zo! Ik heb een week om alles te verwerken. En komende woensdag word ik vast weer wakker met een kriebel in mijn buik.

Volgende etappe

Komende woensdag fietsen wij de tweede etappe. We zijn de route nog aan het maken. Zeker is al dat wij om 9 uur vertrekken op de Hoofdstraat in Santpoort. We doen vervolgens in elk geval de kortebaanstraten van IJmuiden, Heemskerk en Beverwijk aan. Heb jij een leuk idee voor op de route? Laat het ons weten via info@kortebaandraverijen.nl of verras ons! De definitieve route maken we vooraf bekend via social media.

TipCompetitie

Ben je een echte kortebaankenner of houd je van een gokje? Doe dan mee met de TipCompetitie!

Word vriend of meer

Vanaf € 10,- per jaar houd je Kortebaandraverijen.nl online en krijg je meerdere extra's.