Terug in de tijd: 13 augustus 1994

13 augustus 2020 09:03

In de rubriek ‘Terug in de tijd’ nemen we dagelijks een duik in het verleden op zoek naar opvallende uitslagen en bijzondere kortebanen welke op deze dag zijn verreden. In aflevering 109 gaan we terug naar 13 augustus 1994, De Lier. Hoe Flow de Monpelou liet zien geen eendagsvlieg te zijn.

Op 29 september 1993 maakte Flow de Monpelou in Roden haar debuut op de kortebaan. Hoewel de toen vijfjarige merrie nog onbekend was met deze speciale discipline, liet ze zich direct van haar beste kant zien. Met Huib van den Heuvel op de sulky versloeg ze onder andere Duc van de Lente en Belmondo O (Jacques Geluk) om daarna tijdens de finale ook Goldspeed S (Wim Swart) op zijn plek te zetten. De merrie van trainer Simon Woudstra liet vervolgens de laatste kortebanen van het jaar in Lisse, Breezand en ’t Zand aan zich voorbij gaan, maar ze was één van de beloftes voor het volgende seizoen.

Dat viel echter niet mee. Zowel in Zandvoort als in Zandvoort werd de merrie vroegtijdig uitgeschakeld. De snelheid had ze wel, maar ze maakte net even te vaak een galoppade. Er waren dus weinig verwachtingen toen Flow de Monpelou op 13 augustus 1994 aan de start verscheen in De Lier. De grote blikvanger was My Twain met Wim Buytene. Na een derde plaats in Stompwijk had de combinatie gewonnen in Voorschoten en Santpoort. Wie de kortebaan van De Lier wilde winnen, moest een deelnemer verslaan die in een bloedvorm verkeerde.

Zoals verwacht haalde My Twain overtuigend de finale. Hij kreeg met Benny Jeanet, Speedy Jace (Jacques Geluk) en Grisbi Vitesse (Stuart Diab) enkele knappe tegenstanders, maar zonder zich bovenmatig in te hoeven spannen haalde de pupil van Van Buytene de eindstrijd. Tot de halve finale kreeg ook Flow de Monpelou weinig te doen. Tijdens de vierde omloop moest de merrie vol aan de bak tegen Flash Yankee met Rob de Vlieger. Ze bereikte de eindstrijd, maar leek niet in staat om de torenhoog favoriet van repliek te kunnen dienen.

Geen toevalstreffer

Het liep echter anders. Tijdens de eerste rit van de finale ging Flow de Monpelou nog van de benen, maar tijdens de tweede rit maakte de merrie strak gelijk. Van Buytene vertrouwde op het voordraaien tijdens de kamprit en liet de merrie maar begaan en hield My Twain bij zich. Tijdens de derde en beslissende rit liet Flow de Monpelou zien wat ze waard was en draafde met een ruime voorsprong (foto boven) naar de bloemen. De overwinning in Roden was dus geen toevalstreffer, de merrie kon zelfs My Twain de baas!

Flow de Monpelou handhaafde haar goede vorm in Heemskerk, waar ze opnieuw sterk won. Na die koers werd ze opgescheept met een starthandicap en startte ze voortaan vanaf 285 of 310 meter. Dat viel haar te zwaar. Tijdens de wintermaanden werden de winsomgrenzen verhoogd en mocht ze weer vanaf 280 of 305 meter. Daar maakte de merrie direct gebruik van door de eerste de beste kortebaan van het seizoen in Hilversum te winnen. Later dat seizoen had ze moeten winnen in Hillegom, maar ging ze tijdens de finale ondanks een ruime voorsprong twee keer van de benen en schonk de overwinning zo aan Neveles One (Rob de Vlieger). Na die koers kreeg ze wederom te maken met een starthandicap, die haar dit keer wel de das om deed.

(Foto boven: Huybers Paardensport Fotografie)

TipCompetitie

Ben je een echte kortebaankenner of houd je van een gokje? Doe dan mee met de TipCompetitie!

Word vriend of meer

Vanaf € 10,- per jaar houd je Kortebaandraverijen.nl online en krijg je meerdere extra's.