Roggen: ‘Ik heb al een Zweed gekocht voor volgend jaar’

8 september 2020 19:19

Het is slikken. Dit jaar zijn er geen traditionele kortebaandraverijen. Vanwege het rondwarende coronavirus heeft de Nederlandse overheid evenementen voorlopig verboden. En als het aan minister Hugo de Jonge van Volksgezondheid, Welzijn en Sport ligt, zijn die pas weer toegestaan als er een goed werkend vaccin op de markt is. Een bittere pil dus voor de kortebaansport en allen die daarbij betrokken zijn. In deze rubriek kijkt de redactie met een betrokkene naar de gevolgen en persoonlijke impact door het missen van het kortebaanseizoen. Dit keer Michel Roggen, de man achter Stal De Groningers.

We zijn vandaag in Noordwijk in de provincie Groningen, een klein dorpje met nog geen 500 inwoners. Daar woont de familie Roggen. Op het afgesproken tijdstip opent Karen Schagen de voordeur. “Michel komt er zo aan hoor. Hij staat nog even onder de douche”, verontschuldigt ze haar man, die even later aanschuift. “Ik moest grasmaaien in Assen”, legt Roggen uit. “Ik heb gisteren drie geclusterde pandjes gekocht. Die kunnen nu in de verhuur.” Direct gaat zijn mobiel.

Blijde gezichten na de eerste kortebaanoverwinning van Stal de Groningers in Schagen. Michel Roggen maakt zich op voor de ereronde; Aad Pools is slechts passagier. (Foto: Ellen Sassen en Marco Verstraaten)

“Sorry, waar hadden we het over?”, vraagt Roggen als het telefoongesprek is afgerond. Het is maar goed dat zijn vrouw bij het interview aanwezig is. Roggen wordt tussendoor nog een keer of wat gebeld. Het geeft aan hoe druk hij het heeft. “Ik verhuur vijf restaurants en tien cafés in Groningen. Als de uitbaters een gokkast willen, zit dat bij de deal in. Die lever ik ook.” Roggen verhuurt daarnaast woonruimte. “Ik heb kamers, studio’s en appartementen. Ik schat een stuk of honderd. Groningen is een echte studentenstad”, zegt hij met een glimlach. De 54-jarige Roggen zit al 36 jaar in het vak en heeft naar eigen zeggen altijd goed geboerd. De fijne kneepjes heeft hij van zijn vader geleerd.

Verslingerd

Via zijn vader belandde Roggen ook in de drafsport. “Hij had dravers staan bij Jan Wagenaar in Otterlo, maar verbood mij ze zelf te kopen. Dat kost alleen maar geld, drukte hij me op het hart. Hij las toen in het paardenblaadje dat ik er toch één had aangeschaft. Gelukkig liep mijn eerste paard direct in de prijzen. Dat scheelde een hoop discussie.” Daarna ging het hard en raakte Roggen volledig verslingerd aan zijn grote hobby. Met het enthousiasme nam ook het aantal paarden toe. En al snel puilde de prijzenkast uit. “Op de langebaan weet ik het niet exact, maar heb ik naar schatting 400 overwinningen geboekt”, vertelt Roggen opgetogen. “Op de kortebaan zijn het er 67. Niet normaal toch?”, vraagt hij zich hardop af. “Mijn eerste kortebaanzege was in 2005 met Tubbe BE in Schagen. Na de huldiging reed ik zelf de ereronde. Aad Pools mocht wel mee, maar dan als passagier op de sulky”, lacht Roggen. “Dat winnen is zo mooi, daar doe je het als eigenaar voor. Mijn blijheid is dan ook oprecht.” Dat laatste blijkt ook tijdens de rondleiding door het huis. Van iedere overwinning op de lange- en kortebaan heeft de geboren Groninger een foto aan de muur.

Michel Roggen voor zijn werkbus.

Dat Roggen meer waarde hecht aan bekers en andere ereprijzen, dan aan de envelop met inhoud, nuanceert hij. “Natuurlijk is het prachtig, al die bekers bij elkaar. Maar het bijbehorende prijzengeld is ook wel lekker. Daar draait het immers om.” Op de hamvraag hoeveel de drafsport hem financieel oplevert, moet Roggen lachen. “Je kunt maar beter niet rekenen”, stelt hij. “Het is niet alleen het aanschaffen van de paarden, maar ook de trainers, de veearts, de dierenarts, de hoefsmid, de fysiotherapeut en de tandarts moeten betaald worden. Ik ben altijd goed voor mijn paarden en probeer ze zo optimaal mogelijk aan de start te brengen. Daar hangt echter wel een prijskaartje aan. Tijdens het kortebaanseizoen kom ik, een enkel slecht jaar daargelaten, redelijk uit de kosten. Maar buiten het seizoen om lopen bepaalde uitgaven wel gewoon door. Mensen die zelf geen paarden hebben realiseren zich dat niet altijd. En over de langebaan kunnen we kort zijn. In Nederland moet daar geld bij. Als je nu een koers wint van 500 euro, dan gaat daarvan zo’n 600 tot 700 euro naar de trainer”, zegt hij cynisch. “Vroeger was dat wel beter.”

Gezelligheid

De teloorgang op de langebaan zorgt ervoor dat Roggen niet veel meer gaat kijken. “Door de sterk teruglopende bezoekersaantallen is het vaak maar een dooie boel op de Nederlandse drafbanen. Ik houd van gezelligheid en die vind ik er doorgaans niet meer. Geef mij maar de kortebanen”, is hij stellig, evenals op de vraag hoe belangrijk het nuttigen van alcohol daarbij is. “Een biertje drinken hoort erbij. Een kortebaan is voor mij een uitje. Ik ga niet naar de kroeg en heb nog nooit troep ingenomen. Een middag bierdrinken en lol hebben met mijn vrienden moet daarom kunnen. We doen ook niemand kwaad. Zelf ben ik altijd correct tegen iedereen.”

Roggen is daarom verbaasd dat buitenstaanders soms een ander beeld van de Groningers hebben en niet iedereen hen het succes gunt. “We zijn inderdaad wel altijd druk en luidruchtig. Misschien stoot dat af. Maar volgens mij zijn we heel toegankelijk. Ik maak met iedereen een praatje”, werpt hij tegen. “En dat we vaak winnen, daar kan ik ook niets aan doen. De laatste jaren hebben we goede paarden. Mensen vergeten dan al snel dat we ook mindere jaren hebben gekend.”

Het huis van Michel Roggen hangt vol met foto’s van zijn (voormalige) paarden.

De hegemonie van Stal De Groningers op de kortebaan is inderdaad opvallend. Roggen geeft daarvoor de credits aan de trainers Hans Bot en Sjaak Snoek en natuurlijk aan zijn eerste pikeur John de Leeuw. “Zij zijn mede-onderdeel van het succes”, zo stelt hij. Roggen haalt veel paarden uit het buitenland. “We hebben goede contacten in verschillende landen. Mensen daar weten ons te vinden als een potentiële kortebaner zich aandient. Ze kennen onze wensen en eisen. En Sjaak Snoek gaat zelf op pad. Ik moet zeggen, hij heeft er wel kijk op.”

Roggen heeft ook nog een nieuwtje. “Gisteren heb ik samen met Sjaak al de eerste kortebaner voor volgend seizoen gekocht. Heart AM is een driejarige Zweedse merrie die wordt klaargestoomd om volgend jaar te starten als vierjarige.” Aan de andere kant heeft Roggen, mede door het uitbreken van het coronavirus, ook afscheid genomen van wat mindere paarden. Zo zijn onder andere Cassari, Simoni’s Natural en Smart Dilli verkocht zonder papieren. Deze paarden fungeerden de afgelopen seizoenen toch vooral als opvulling. Iets waar Roggen komend jaar niet meer aan mee wil werken.

Verloren jaar

Roggen heeft daarom alle paarden nu op naam van Stal De Groningers gezet. “We hebben Stal De Groninger opgedoekt”, meldt hij. “Dat scheelt geld, maar betekent wel dat we minder paarden per kortebaan mogen inschrijven. Dat is dan maar zo.” Dit seizoen beschouwt Roggen als een verloren jaar. Al snel na het afkondigen van de eerste coronamaatregelen door de overheid haalde hij zijn dravers uit training. Aanvankelijk was hij ook niet van plan deel te nemen aan de twee kortebanen op Duindigt. “Sjaak Snoek haalde mij over om Archange de Jiel en Calvados Chess te laten starten. Hij heeft ze uit het weiland gehaald en een aantal weken getraind. Met de tweede plaats van Archange de Jiel was ik daarom zeer content. Meer zat er op dat moment gewoon niet in. Fuggedaboutit hebben we met een groepje eigenaren en staat bij Tom Kooyman in training. Vanwege het ruimere startvak wilden we het nog één keer op de kortebaan met hem proberen. Maar dit was echt de laatste keer.” De eerste kortebaan op Duindigt viel Roggen niet tegen. “Het weer zat mee, de koers was goed en de publieke belangstelling en omzet waren, gegeven de omstandigheden, netjes”, zo laat hij optekenen. “Maar het was vooral leuk iedereen weer even te zien en te spreken.”

Michel Roggen samen met partner Karen Schagen.

Naast het verloren kortebaanseizoen heeft Roggen ook op zakelijk gebied last van de corona uitbraak. Hij heeft weliswaar doorlopende huurcontracten met de uitbaters van zijn restaurants en cafés, maar de financiering kost hem handenvol werk. “De horeca is zwaar getroffen en veel uitbaters zijn daardoor in financiële problemen gekomen. Met hen heb ik gesproken over oplossingen om de huur te kunnen betalen. Daar ging veel tijd inzitten. Daarnaast stonden mijn gokkasten stil. Maar inmiddels komt alles weer een beetje op gang.”

Voordelen heeft de coronacrisis ook voor Roggen. Sinds lange tijd is hij weer eens met zijn vrouw op vakantie geweest. “Dat kon nu, omdat het kortebaanseizoen volledig in het water viel”, aldus de familieman, die samen met Karen vier kinderen en twee kleinkinderen heeft. “En de derde is onderweg”, meldt hij trots. “Oh ja, we moeten nog die rondleiding doen voor de foto’s”, maakt Roggen plotsklaps een einde aan het gesprek. “Ik moet over een kwartiertje voor een afspraak in de stad zijn, dus het moet wel even snel.” Niet veel later vertrekt Roggen net zo vlug als dat hij gekomen was, halsoverkop naar Groningen.

Tekst en foto’s: Ruud de Groot

Als je nu een koers wint van 500 euro, dan gaat daarvan zo’n 600 tot 700 euro naar de trainer

TipCompetitie

Ben je een echte kortebaankenner of houd je van een gokje? Doe dan mee met de TipCompetitie!

Word vriend of meer

Vanaf € 10,- per jaar houd je Kortebaandraverijen.nl online en krijg je meerdere extra's.