Maartje Brakenhoff: ‘Voel me soms net Mona’

4 augustus 2019 07:30

Bij de paardensport gaat nagenoeg alle aandacht uit naar de paarden, de trainers en pikeurs. Logisch natuurlijk. Maar wat is een koers zonder publiek langs de baan? Helemaal niets! Daarom gaat de redactie van Kortebaandraverijen.nl op zoek naar de verhalen van de mensen achter de hekken. Wie zijn deze vaste volgers van de kortebaan en waarom staan ze daar? Wij zoeken het uit. In deze zesde aflevering Maartje Brakenhoff uit Heemskerk.

Ze snapt niets van diafragma en sluitertijd, maar loopt al vijftien jaar rond als fotograaf op de kortebaan. De digitale camera is voor haar dan ook een zegen. We hebben het hier over Maartje Brakenhoff. Onlangs werd ze 70 jaar, maar ze legt nog altijd met gemak haar rondjes af langs het parkoers en maakt met iedereen een praatje.

“Ik kan niet de hele middag op één plaats stil blijven staan”, verontschuldigt ze zich. “Mijn man doet dat wel. Die zie ik pas na afloop van de koers weer terug. Veel kortebaanvolgers kennen André daarom niet, terwijl we binnenkort toch echt 50 jaar getrouwd zijn. Best grappig eigenlijk, want vroeger was het net andersom. André had met zijn broers een transportbedrijf en ik zorgde thuis voor onze drie kinderen. Bovendien was ik heel verlegen.”

Maartje met haar fototoestel op de kortebaan in Assendelft.

Vrijwilligerswerk heeft haar leven veranderd. “Vooral sinds ik bij de lokale radio werk, heb ik het gevoel dat mijn wereld groter is geworden”, legt Maartje uit. “Ik doe straatwerk en interviews en stap op iedereen af. Ik heb veel mensen leren kennen. Mensen boeien mij. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, dat vind ik mooi. Ik ben daardoor milder geworden en oordeel minder snel. Ik denk altijd maar, iedereen heeft wel eens een slechte dag.”

Inhaalslag

Maartje denkt dat ze bepaalde dingen te laat heeft ontdekt. “Maar André en ik zijn bezig met een inhaalslag. We doen vooral nog dingen die we leuk vinden. Daar hoort mijn vrijwilligerswerk ook bij. Ik wist niet dat mij dat zoveel plezier en voldoening zou geven.” Naast fotografie en radiowerk is Maartje actief voor ‘Vier Het Leven’, een stichting die mensen ophaalt voor een theaterbezoek, zodat ze niet alleen hoeven te gaan.

Bij toeval kwamen Maartje en André Brakenhoff op de kortebaan terecht. “Wij woonden de eerste 15 jaar van ons huwelijk in Beverwijk”, vervolgt ze haar verhaal. “Daarna zijn we naar Heemskerk verhuisd. Tijdens een ommetje kwamen we toevallig langs het stalterrein, op een steenworp afstand van ons huis. Wat is hier aan de hand, dachten wij. Het bleek de kortebaandraverij van Heemskerk te zijn.”

Maartje en André hebben thuis veel dieren. Hier poseren ze met hun eigen paard.

“We waren meteen verkocht. André kwam met een vriend wel eens op de drafbaan van Hilversum, maar voor mij was het nieuw. Ik vond vooral die mensen bij de veewagens fascinerend. Neem de uitstraling en tekening van iemand als Aad Pools, prachtig toch?” Met de paarden zelf heeft Maartje minder. “Ik zie vaak geen verschil. Ooit moest ik Ruud Pools met een paard in actie fotograferen. Had ik hem per abuis met zijn andere deelnemer op de foto gezet.”

Bolwerk

Al snel bezocht Maartje ook de kortebanen van Santpoort en Beverwijk. “Wel een beetje vreemd misschien, maar daar ging ik als huisvrouw alleen naartoe”, zo legt ze uit. “André moest in die tijd nog werken. Stond ik tussen een bolwerk van grijze mannen. Dat is het trouwens nog steeds. Daarom heb ik veel bewondering voor de dames op de sulky en ben ik blij met de jeugd.”

Tegenwoordig gaan Maartje en André Brakenhoff met dorpsgenoten Piet en Thea Zonneveld en Aad Vosse naar de kortebaan. Weer of geen weer, ze slaan bijna geen koers over. “Een kortebaan is voor ons als een vakantiedag”, stelt Maartje. “En in Roden plakken we standaard een overnachting aan het uitstapje vast. Het is daar altijd gezellig.”

Schrikken was het toen André Brakenhoff een aantal jaar geleden een hartinfarct kreeg. “Onze zoon en schoondochter wonen hiernaast in onze vroegere woning. Zij heeft André gereanimeerd. Daardoor misten we de kortebanen van Heemskerk en Schagen. André lag toen in het ziekenhuis. Gelukkig is hij er weer helemaal bovenop gekomen en kunnen we nog steeds samen naar de kortebaan. We zijn ook blij dat we het allebei leuk vinden, want anders was het een lastiger verhaal.”

Sociaal

Voor Maartje gaat de liefde uitsluitend uit naar de kortebaan. Met de langebaan heeft ze niets. “Op de grote drafbanen is iedereen druk met het bestuderen van de velden en inzetten voor de volgende koers. Daar heeft niemand tijd voor een praatje”, verklaart ze haar voorkeur. “Bij de kortebaan is dat anders. Dan wordt vooral voorafgaand aan de eerste omloop gespeeld. Tussen de bedrijven door is er dan alle gelegenheid voor het sociale aspect.”

En sociaal is ze. Iedereen kent Maartje en Maartje kent (bijna) iedereen. Maar Maartje kent vooral de verhalen. “Eigenlijk zijn we één grote familie”, meent ze. “Ik wil graag weten hoe het met iedereen gaat. Krijgt iemand een nieuwe heup, dan stuur ik even een kaartje. Kleine moeite toch? Veel mensen delen met mij hun verhaal. Ja, soms voel ik me net Mona”, zegt ze lachend. “Maar alleen al een luisterend oor of het tonen van interesse kan heel belangrijk zijn.”

Maartje en haar camera zijn onafscheidelijk op de kortebaan. Na afloop verschijnen de foto’s op de site van Nakoersen. Ze doet dat geheel belangeloos. “De mensen van Nakoersen zijn er heel blij mee en ik vind het leuk om te doen”, vertelt Maartje. “Ik wil met name voor de mensen thuis een beeld creëren van de entourage. Het gaat mij niet zozeer om de koers.”

Spelregels

Ze neemt haar taak heel serieus. “Tot en met de laatste rit drink ik geen alcohol. Ik moet me concentreren en wil niet het risico lopen dat mijn camera flitst en daardoor een paard in galop springt”, legt Maartje uit. Maar ze heeft nog meer spelregels. “Ik fotografeer geen pikeurs of trainers met een blikje bier of sigaret op het stalterrein. Ze hebben daar een hekel aan. Dat moet je respecteren.”

Na de huldiging van de winnende combinatie op de baan bergt Maartje haar camera op. “Ik ga na afloop altijd naar de prijsuitreiking, maar maak daar meestal geen foto’s meer. Dan is het tijd om na te praten en het bestuur van de organiserende vereniging te bedanken voor de gastvrijheid. En voor de hereniging met mijn man en onze vrienden. Onder het genot van een biertje natuurlijk.”

Maartje ziet de kortebaan als ‘één grote familie’.

Een favoriete kortebaan heeft Maartje niet. “Maar dat zou zeker geen Heemskerk zijn”, zegt ze beslist. “Het is daar zo druk. Ik vind de nieuwe locatie in Venhuizen een verademing en bewonder vooral de jonge kortebaanverenigingen, zoals Egmond en Hoofddorp.” Ze betitelt het kortebaanseizoen als één groot hoogtepunt. “Maar als ik dan toch wat moet noemen, vind ik de ontvangst in Bemmel op het kasteel heel bijzonder. En natuurlijk de kortebaan van Schiermonnikoog vorig jaar. En dan vooral de aankomst van de boot met trailers en paarden.”

Ontwikkelingen

Maartje prijst zich gelukkig met haar gezondheid. Ze hoopt samen met haar man André nog jaren van de kortebaandraverijen te mogen genieten. “Zolang we gezond zijn gaan we naar de kortebaan”, is ze stellig.

Maartje kijkt echter met angst en beven naar bepaalde ontwikkelingen in de paardensport. Ze doelt daarbij onder andere op de uitwerking van de nieuwe wet op de kansspelbelasting, die medio volgend jaar ingaat. “Ik hoop er maar het beste van”, aldus Maartje. “Het zou toch doodzonde zijn als daardoor onze sport verdwijnt, en daarmee ook een sociaal gebeuren.” Maartje vergeet daarbij haar eigen rol. Want in dat geval moeten we het ook zonder haar foto’s stellen. Zo ver mag het natuurlijk niet komen.

Tekst en foto’s: Ruud de Groot

Wat is hier aan de hand, dachten wij. Het bleek de kortebaandraverij van Heemskerk te zijn

TipCompetitie

Ben je een echte kortebaankenner of houd je van een gokje? Doe dan mee met de TipCompetitie!

Word vriend of meer

Vanaf € 10,- per jaar houd je Kortebaandraverijen.nl online en krijg je meerdere extra's.