‘In één keer raak’ – winnende debutanten (5)

22 maart 2021 14:01

Over het algemeen hebben paarden even de tijd nodig om te wennen aan de kortebaan. Toch gebeurde het de afgelopen jaren regelmatig dat een debutant direct won. Wie waren deze deelnemers en hoe verging het ze verder? We doken 35 jaar terug in de tijd en maakten het volgende overzicht. Deel 5: van de ongenaakbare Invit Rider tot de gelukkige kampioen Lilly Pluto.

Hugo Langeweg was tijdens de tweede helft van de jaren ’90 alleenheerser op de kortebaan. Langeweg stoomde de paarden klaar, waarna zijn eerste man Ruud Pools vanaf 1996 het karwei op de baan succesvol klaarde. Laatstgenoemde had geen verklaring voor de vele successen die hij in dienst van Langeweg op de kortebaan boekte. “Het was ongelooflijk, maar ze konden het bijna allemaal. Zelfs de heetste paarden op de langebaan werden rustig op de kortebaan. Neem Invit Rider. Die was op de baan niet te temmen, maar op de kortebaan ging hij om op één been.”

En dat heeft de concurrentie geweten. De zesjarige vosruin was in 1997 zeldzaam sterk op dreef met zes finaleplaatsen uit acht starts. Hij begon zijn seizoen in Wognum en zette de zaken direct naar zijn hand en boekte na een spannende finale tegen Harvester D (Jacques Geluk) z’n eerste overwinning. Vervolgens was het ook raak in Amsterdam-Noord en scoorde de combinatie met Ruud Pools op de sulky in Uitgeest zelfs een onvervalste hattrick.

In Beverwijk liep Invit Rider tegen zijn eerste nederlaag aan. Na een harde koers was hij tijdens de finale niet opgewassen tegen de vierjarige Kick Down (Guus Knijnenburg). Na deze kortebaan kreeg Invit Rider te kampen met een starthandicap. Desondanks pakte hij in Medemblik zijn vierde overwinning. Door deze zege was Pools niet meer te achterhalen door de concurrentie en sleepte zijn derde opeenvolgende pikeurstitel binnen.

Tijdens het Nederlands kampioenschap in Lisse haalde Invit Rider vervolgens opnieuw de finale, maar kon niet voorkomen dat de vierjarige Kelly Dragon (Manus Bouwhuis) er met de titel vandoor ging. In ’t Zand tenslotte strandde Invit Rider in de derde omloop nadat Pools met zijn beide deelnemers tegen elkaar lootte. Na dit indrukwekkende seizoen werd de ruin verkocht aan Jan Minnebreuker, maar bleven successen in de daaropvolgende seizoen uit.

‘Sterretje’

Zelfs als Pools de paarden al eens voor zijn kar had gehad bleef het moeilijk kiezen. In Zandvoort probeerde hij tussen de omlopen door de vierjarige Kees Hollandia uit en die beviel hem beter dan Jimmy Scimitar, die hij in Warmond had gewerkt. Toen beide paarden werden ingeloot voor de kortebaan Stompwijk op 21 juli 1997 zette Pools het ‘sterretje’ om aan te geven achter welk paard hij zou blijven wanneer zijn deelnemers tegen elkaar zouden loten achter Kees Hollandia.

Tijdens het voorwerk merkte Pools al dat hij de verkeerde keuze had gemaakt. Dat werd bevestigd op de baan, want waar Jimmy Scimitar de derde omloop bereikte, sneuvelde Kees Hollandia tijdens de tweede omloop. Jimmy Scimitar was vervolgens op zijn beurt na een kamprit te sterk voor Forward Nobo (Stuart Diab) en zette vervolgens ook titelverdediger Chapman (Marco Valentijn) in drie ritten opzij. Tijdens de finale was de pupil van trainer Hugo Langeweg ook te sterk voor Harvester D (Jacques Geluk).

Jimmy Scimitar (links) rekent met Ruud Pools op de sulky tijdens de halve finale van Stompwijk 1997 af met titelverdediger Chapman en Marco Valentijn. (Foto: archief ‘Nooit Gedacht’, Stompwijk)

Een tweede overwinning liet lang op zich wachten. In 1997 finishte Jimmy Scimitar in Santpoort, Noordwijk en Enkhuizen nog wel als derde, maar pas in 1998 won hij met Rob de Vlieger in Venhuizen zijn tweede kortebaan. De combinatie was later dat seizoen met enig fortuin ook de sterkste in Purmerend. Daarna pakte Jimmy Scimitar regelmatig zijn ereprijzen mee en was hij tot 2004 actief op de kortebaan.

Meubilair

Aad Pools was tijdens de succesjaren van zijn broer beduidend minder succesvol. Tussen 1990 en 1996 boekte hij ‘slechts’ acht overwinningen en won hij in 1990, 1993 en 1996 zelfs geen enkele kortebaan. Het tij keerde op 20 mei 1997. Op de Westerbuurt in Venhuizen liet ‘Mister Kortebaan’ zien het spelletje niet te zijn verleerd en pakte met Jollification knap de bloemen. De vijfjarige merrie had tegen achtereenvolgens Speedy Jace, Henribowl S, Idol United en de eveneens debuterende Larry Bird telkens een kamprit nodig, maar wist elke keer toch de volgende omloop te bereiken. Tijdens de finale leek tegen titelverdediger Farah Winnester (Cees Imming) het doek te vallen, maar na opnieuw een kamprit -haar vijfde (!) die middag- pakte Jollification de overwinning.

Na een mislukte start in Amsterdam-Noord won ze in Hoogkarspel haar tweede kortebaan. Daarna volgde in Zandvoort, Voorschoten en Santpoort (inmiddels met een starthandicap) een serie van drie tweede plaatsen op rij. Ook in Enkhuizen finishte ze als tweede en sloot ze het seizoen af als de nummer twee in het klassement ‘Kortebaner van het Jaar’.

In de daarop volgende seizoenen ging de soms ontembare Jollification langzaam maar zeker tot het meubilair op de kortebaan behoren. Ondanks haar starthandicap speelde ze geen bijrol. Tussen 1998 en 2002 liep ze maar liefst 26 keer in de prijzen met als hoogtepunten overwinningen in De Lier (tijdens de finale met Guus Knijnenburg) en Assendelft (met Lindsey Pegram). Na het seizoen van 2002 nam ze na een fraai aantal van 83 starts afscheid van de kortebaan.

Niet in de problemen

Keegan Boko zou oorspronkelijk zijn debuut maken op 2 september 1997 in Schagen, maar werd uiteindelijk geschrapt. Negen dagen later verscheen de toen vierjarige hengst wel aan de start in Purmerend en liet meteen zien wat hij waard was. Tijdens de tweede omloop werd het even spannend toen Jollification (Aad Pools), ondanks een startverschil van tien meter, de eerste rit won, maar verder kwam de pupil van trainer Hugo Langeweg niet in de problemen. Achtereenvolgens werden Greet Buitenzorg (Marco Valentijn) en U O Me Abba (Jan Wagenaar) opzij gezet, waarna Idol United (Huib van den Heuvel) tijdens de finale niets te vertellen had.

In Medemblik ging Keegan Boko galopperend ten onder, maar in Roden haalde hij de finale waarin hij zijn meerdere moest erkennen in Koral Prise (Huib van den Heuvel). In ’t Zand draaide de combinatie met Ruud Pools op de sulky de rollen om en haalde ten koste van Koral Prise de finale, welke werd gewonnen van Jammarelli Rozz (Huib van den Heuvel).

Keegan Boko wordt gehuldigd na zijn overwinning in Stompwijk (1998).

In 1998 kwam Keegan Boko wat moeizaam op gang, maar in Uitgeest liet hij met een tweede plaats zien ook vanaf de basisafstand mee te kunnen doen. In Stompwijk pakte hij zelfs de volle buit en turfde zijn derde overwinning. Na een tweede plaats in Nootdorp liep hij tegen een starthandicap aan, welke indirect het einde van zijn loopbaan betekende.

Tegengas

Na drie opeenvolgende kampioenschappen kreeg Ruud Pools in 1998 serieus tegengas. Tijdens de eerste helft van het seizoen reeg Cees Imming de successen aaneen en nam een serieuze voorsprong op de titelverdediger. Van de tien kortebanen in juni en juli haalde de trainer uit Callantsoog zeven keer de finale en won er zes. Lilly Pluto was één van de winnaars voor Imming. De vierjarige vosmerrie maakte op 10 juni 1998 haar debuut in Joure en had het kortebanen snel onder de knie. Na Knut Rozz (Henk Hamming) moesten achtereenvolgens Kim van Leeuwen (Siem Hartman), Igor Dream (Siem Hartman) en Tuckittua (Ruud Pools) er aan geloven en werd tijdens de finale ook Goldbeater (Huib van den Heuvel) opzij gezet.

Een trotse Eelke Kruis op de sulky achter Lilly Pluto tijdens de huldiging van de kampioenen in ’t Zand. (Foto: archief NDR (www.archiefndr.nl))

De merrie van Eelke Kruis won ook in Uitgeest, maar moest in Stompwijk tijdens de finale haar meerdere erkennen in Keegan Boko. Na een vijfde plaats in Noordwijk pakte ze in Hoorn de draad weer op en boekte haar derde overwinning. In Medemblik maakte ze het kwartet vol. In Roden en ’t Zand bleef ze vervolgens buiten de prijzen, maar het was genoeg om met minimaal verschil Tuckittua achter zich te houden in het klassement ‘Kortebaanpaard 1998’.

Imming moest uiteindelijk het kampioenschap aan Pools laten. Lilly Pluto probeerde het in 1999 nog drie keer op de kortebaan, maar vanaf 280 of 305 meter was er voor haar geen eer aan te behalen. Ze was uiteindelijk tot 2001 actief op de langebaan.

Invit RiderRuud Pools9 mei 1997Wognumfl. 3,60
Actief: 1997-2000
Starts: 23
Prijzengeld:
fl. 22.200
Overwinningen: 4
Wognum (’97), Amsterdam-Noord (’97), Uitgeest (’97) en Medemblik (’97)
JollificationAad Pools20 mei 1997Venhuizen fl. 28,40
Actief: 1997-2002
Starts: 83
Prijzengeld:
fl. 45.743,00
Overwinningen: 4
Venhuizen (’97), Hoogkarspel (’97),

De Lier (’99) en Assendelft (’01)
Jimmy ScimitarRuud Pools21 juli 1997Stompwijk fl. 18,10
Actief: 1997-2003
Starts: 49
Prijzengeld:
fl. 24.788,00
Overwinningen: 3
Stompwijk (’97), Venhuizen (’98)
en Purmerend (’98)
Keegan BokoRuud Pools11 september 1997Purmerendfl. 5,30
Actief: 1997-1999
Starts:
23
Prijzengeld:
fl. 22.400,00
Overwinningen: 3
Purmerend (’97), ’t Zand (’97)
en Stompwijk (’98)
   
Lilly PlutoCees Imming10 juni 1998Joure fl. 32,80
Actief: 1998-1999
Starts: 12
Prijzengeld:
fl. 18.000,00
Overwinningen: 4
Joure (’98), Uitgeest (’98),
Hoorn (’98) en Medemblik (’98)

TipCompetitie

Ben je een echte kortebaankenner of houd je van een gokje? Doe dan mee met de TipCompetitie!

Word vriend of meer

Voor € 15,- per jaar houd je Kortebaandraverijen.nl online en krijg je meerdere extra's.