Fan van Jan: ‘De dag kon niet meer stuk’

6 november 2014 15:22

Trouwe kortebaanbezoeker Fan van Jan schrijft al vanaf de eerste editie van het Kortebaanjaarboek een column. Tegenwoordig levert de supporter van de legendarische kortebaanpikeur en –trainer Jan Wagenaar ook maandelijks een bijdrage voor Kortebaandraverijen.nl. Met een kritische blik, maar met alle liefde voor de sport snijdt onze columnist elke editie een actueel onderwerp aan. Vandaag (25): ‘De dag kon niet meer stuk’.

In onze sport gaat het om winnen. Winnen of verliezen is sowieso een kenmerk van alle sporten. Voor de winnaars zijn er prijzen, voor de verliezers rest hooguit de troostprijs. Kortebaandraverijen.nl doet hier driftig in mee en organiseert elk kortebaanseizoen een TipCompetitie. Een spel waarin men andere kortebaanliefhebbers met juist voorspelde winnaars probeert af te troeven. De eer is het hoogst haalbare en voor enkelen is er aan het eind van het seizoen een fles wijn.

Prijzen uitreiken

Voor de redactie van Kortebaandraverijen.nl is het zaak om de gewonnen prijzen aan de winnaars uit te reiken. Een heel karwei, niet iedere prijswinnaar woont in of rondom de plaats waar de redactie zetelt. De eerste flessen zijn geen probleem. Daarna gaat het stroever. Maar wijn bederft niet. Dus wij hebben de tijd, systematisch wordt het lijstje afgewerkt. Om één van de laatste flessen weg te brengen, ging ik samen met mijn vrouw op de warmste 1 november ooit, op de fiets naar Nootdorp, een plaats 15 kilometer verderop gelegen. Een heerlijke fietstocht, al was het wel allemaal tegenwind. Maar dit betekende een gemakkelijke terugtocht in het vooruitzicht. Op het afgesproken tijdstip leverden wij onze fles af. Na een welgemeende felicitatie werd de prijs in dank aanvaard. Via een omweg keerden wij huiswaarts.

Plots voelde ik een trilling in mijn linker broekzak waar ik mijn mobieltje had gestoken. Eén van mijn kinderen zal mij weer eens nodig hebben en onhandig prutste ik het apparaat uit mijn zak en nam op. Een voor mij totaal vreemde stem noemde zijn naam en vroeg of ik mijn portemonnee kwijt was. Ik voelde direct naar mijn rechter kontzak en voelde dat hij leeg was. Ik beantwoordde zijn vraag met een beschamende ja en zei dat ik er stil van was. De man zei dat hij hem gevonden had. Met behulp van kaartjes die in de portemonnee zaten, met daarop telefoonnummers van derden, heeft hij mijn 06-nummer achterhaald en kon hij mij bereiken. Ik vroeg waar hij woonde en of het goed was dat ik mijn portemonnee direct kwam ophalen. Hij vond het prima.

Een portemonnee met geld verliezen is al niet leuk, maar tegenwoordig zit er van alles in. Van ID-kaart tot bankpas. Zonder, ben je van de wereld en tel je niet meer mee. Het zou weken hebben geduurd voordat men je weer serieus neemt en bijvoorbeeld weer gewoon benzine kunt tanken. Om nog maar niet te spreken over de kosten die je daarvoor moet maken.

Nonchalant

Na een klein uurtje stonden wij voor zijn huis. Mijn vrouw had de tussentijd gebruikt om mij bestraffend toe te spreken. Ze verweet mij te nonchalant te zijn. Had ze mij niet genoeg gewaarschuwd? Nu zie je maar. Goed dat wij het niet eerder hadden ontdekt. De middag had dan niet leuk geweest. Nu hadden wij een probleem die, voordat wij het wisten, al was opgelost!

Ik belde aan. Mijn vrouw stond met de fiets in de hand klaar om na overhandiging weer weg te fietsten. Maar dat was niet aan de orde. De man deed open en zei direct dat dat zo maar niet ging en dat wij binnen moesten komen. Zijn vrouw nodigde ons uit te gaan zitten en vroeg of wij iets wilde drinken. Zij waren juist bezig aan hun middag borreltje. Weigeren had geen zin, binnen vijf minuten zat ik met een Berenburger en toostten wij op elkaars gezondheid.

Warm bad

Het was alsof wij in een warm bad waren beland. Het waren mensen op leeftijd. Net 50 jaar getrouwd, twee dochters, vijf kleinkinderen en in het leven van alles meegemaakt. Hij maakte elke dag een fietstocht van ongeveer tien kilometer en dat ging hem heel goed af terwijl hij nog niet zo lang geleden een zware hartoperatie achter de rug had. De professor had hem na de operatie gevraagd hoe hij leefde. Rustig, heel rustig had hij gezegd, zijn leven lang vrachtwagenchauffeur geweest en nu nam hij het ervan en nam elke middag twee borreltjes. Hij moest dat vooral blijven doen. Ondertussen werd mijn tweede Berenburger ingeschonken. Tijdens genoemde fietstocht had hij de portemonnee zien liggen, in de graskant. Opgeraapt en toen begon zijn zoektocht. Hij had meerdere telefoongesprekken nodig gehad om uiteindelijk bij mij terecht te komen. ‘Waarom geen briefje met je telefoonnummer?’, vroeg hij verwijtend. Een mindere volhouder had de handdoek allang in de ring gegooid. Maar van opgeven wilde hij nooit weten. Dus ook nu niet!

Na nog wat wederzijdse belevenissen verteld te hebben met daarbij de constatering dat de wereld klein is én met vele raakvlakken, namen wij afscheid. Voor mij nu even een moeilijk moment. Moest ik hem ‘vindersloon’ geven? Ik zou hem daarmee kunnen beledigen, maar door zomaar weg te gaan kon ik hem ook beledigen. Blijkbaar kon hij ook nog gedachten lezen en met een ‘Ben je gek, ik wil niets hebben. Maar jij moet wel beter op je spullen letten en je telefoonnummer in een vakje doen’, werd de zaak afgedaan. Na een dikke handdruk stapten wij weer op onze fietsten en gingen naar huis.

Deze dag kon voor ons niet meer stuk. Je zou je portemonnee er expres voor willen verliezen. Thuis gekomen vertelde mijn PC dat Hilgersom Tekstproducties de uitgebrachte stemmen had geteld en dat de naam van de ‘Kortebaandraverijen.nl Vereniging van het Jaar 2014’ bekend is. Met die uitslag ben ik het geheel eens. Echter, mijn winnaar was ooit vrachtwagenchauffeur!

Fan van Jan

 

Tags:

TipCompetitie

Ben je een echte kortebaankenner of houd je van een gokje? Doe dan mee met de TipCompetitie!

Word vriend of meer

Voor € 15,- per jaar houd je Kortebaandraverijen.nl online en krijg je meerdere extra's.