Bart Duivenvoorden: ‘Zonder jury geen koers’

5 juni 2020 13:22

Het is slikken. Dit jaar zijn er, naar het zich laat aanzien, geen kortebaandraverijen. Vanwege het rondwarende coronavirus heeft de Nederlandse overheid evenementen voorlopig tot 1 september verboden. En als het aan minister Hugo de Jonge van Volksgezondheid, Welzijn en Sport ligt, zijn evenementen pas weer toegestaan als er een goed werkend vaccin op de markt is. Een bittere pil dus voor de kortebaansport en allen die daarbij betrokken zijn. In deze rubriek kijkt de redactie met een betrokkene naar de gevolgen en persoonlijke impact door het missen van het kortebaanseizoen. Dit keer NDR-functionaris Bart Duivenvoorden.

Financieel gezien heeft hij weinig last van de coronamaatregelen. De 25-jarige Bart Duivenvoorden is student en woont nog bij zijn vader in Noordwijkerhout. Maar in praktische zin wordt ook hij natuurlijk geconfronteerd met de gevolgen. Duivenvoorden is diabeet en moet dus sowieso goed opletten. Hij volgt de studie Oefentherapie aan de Hogeschool van Amsterdam. Zijn eindscriptie heeft Duivenvoorden nagenoeg afgerond en moet hij volgende week verdedigen. Dat gaat nu online. Daarnaast lagen tot voorkort al zijn hobby’s stil, evenals de daaraan gekoppelde werkzaamheden. Duivenvoorden heeft een baantje als Buurtsportcoach bij de Gemeente Noordwijk en is drie dagen in de week verzorger bij de plaatselijke Voetbal Vereniging Sint Bavo (VVSB). Zelf speelt hij, hoe kan het ook anders met zijn lengte van ruim twee meter, intensief en op hoog niveau basketbal. Maar het meest mist hij de drafsport. Als functionaris van de NDR is Duivenvoorden zowel op de korte- als langebaan actief.

Bart Duivenvoorden leerde het vak van Chris Goes.

Opa

“De basis van de liefde voor de paardensport ligt in Voorschoten en gaat terug tot 2008”, begint Duivenvoorden zijn verhaal. “Mijn opa, Hein van Dam, heeft zelf pony’s gehad en paarden voor de kar van zijn groentewinkel. Mijn broertje Joris en ik mochten altijd met hem en oma Margriet mee naar de jaarlijkse paardenmarkt. In dat bewuste jaar hoorde ik, toen we naar huis gingen, in de verte de startplaat van de kortebaan. Ik vroeg mijn opa wat dat was. We zijn toen doorgelopen naar de Prins Bernhardlaan. Daar zag ik voor het eerst een draverij.” Daarna ging het snel. Opa kwam al heel lang op de koers, zo bleek. “Hij nam ons vervolgens mee naar Renbaan Duindigt en andere kortebanen. Zelf konden we natuurlijk niet inzetten, maar dat deed opa voor ons. Hij betaalde en wij kregen de winst. Voor een paar euro inzet hadden we de hele middag spanning”, legt Duivenvoorden uit. “Zo ben ik er dus ingerold. Vanaf 2010 volgde ik alles. Soms moest ik daar een dagje voor spijbelen van school, maar dat had ik er graag voor over.”

Zijn toetreden tot de NDR in 2015 is een bijzonder verhaal. Daar ligt een klachtenbrief van Duivenvoorden aan ten grondslag. “Mijn opa was een weekendje weg en ik had nog geen rijbewijs. Ik ging toen op de fiets naar Duindigt. In de kwalificatie voorafgaand aan de koersen liepen twee paarden van Stal Langeweg. Het ene paard sprong halverwege de laatste rechte lijn en galoppeerde bijna tot aan de finish. Net voor de eindstreep pakte hij de draf weer op. Tot mijn grote verbazing kwalificeerde hij ‘voldoende’. Omdat ik in die periode op de kortebaan ook wat dingen zag die mijns inziens niet door de beugel konden, schreef ik een uitvoerige brief aan de NDR. Ik kreeg toen een telefoontje van manager Cees Pluimgraaff. Hij nodigde mij uit voor een gesprek. Zo zat ik daar samen met mijn opa op kantoor. We hebben wel een uur gesproken. De NDR was op zoek naar verjonging. Pluimgraaff roemde mijn kritische blik en vroeg of ik interesse had om een dagje mee te lopen met het draverijcomité. Dat leek mij wel wat.”

Bart Duivenvoorden als keurmeester in Sassenheim, twee jaar geleden.

Leermeester

En zo kwam het dat Duivenvoorden toetrad tot het gilde van NDR-functionarissen. “Ik kom niet uit een paardenfamilie. Daarom beschouw ik mezelf als zijinstromer. Chris Goes, die ik al kende, nam mij op sleeptouw. Via de langebaan en de grasbaankoersen kwam ik een jaar later uiteindelijk ook op de kortebaan terecht. In Wognum keek ik een middag mee met Martin Eeken in het startvak. Vervolgens mocht ik in Utrecht (op de Yalelaan bij de kortebaandraverij georganiseerd door de Faculteit Diergeneeskunde, red.) voor het eerst zelf aan de bak. Ik stond toen op het middenstek. Casanova en John Dekker wonnen die kortebaan, herinner ik me.” Na eerst nog gecoacht te worden door de inmiddels overleden Goes, stond Duivenvoorden vrij snel op eigen benen. Inmiddels draait hij al enkele jaren volledig mee en zien we hem ook regelmatig als starter of op het eindstek in de baan. “Weet je wat mooi is? Ik sta daar met de vlaggen van mijn leermeester. Die komen uit zijn nalatenschap. Zo is Chris nog een beetje onder ons”, aldus Duivenvoorden over de populaire keurmeester uit Delft. “Ik heb in korte tijd veel van hem geleerd.”

Bang om fouten te maken is Duivenvoorden niet. “Ik doe alles naar eer en geweten. Ik probeer zoveel mogelijk rekening te houden met alle betrokkenen. Maar een foutje maken is menselijk. En soms moet je een lastige beslissing nemen, waardoor één van de partijen zich benadeeld voelt. Vergelijk het met een scheidsrechter in het voetbal die een penalty geeft. Het team dat de strafschop meekrijgt, is het volledig eens, het andere elftal vaak helemaal niet. Daar moet je tegen kunnen. In het begin had ik daar best moeite mee. Ik dacht soms, vind ik dit echt wel zo leuk? Je moet echter niet vergeten dat de trainers en pikeurs met de prestaties van de paarden hun boterham verdienen. Dat levert soms meer emotie op. Gelukkig krijg ik weinig commentaar”, legt Duivenvoorden uit. “Voor mij is het pure hobby. Ik krijg alleen mijn reis- en onkosten vergoed, en vaak nog een presentje van de organisatie. Maar ik vind het fantastisch om te doen. Het is altijd gezellig op de kortebaan, met vaak een goede sfeer en een lekker muziekje op de achtergrond. En vooral de sport natuurlijk, want daar draait het om.”

De opa en oma van Bart: Hein en Margriet van Dam.

Oude mannenbolwerk

Dat Duivenvoorden een jonkie is binnen het ‘oude mannenbolwerk’ van de NDR maakt hem niets uit. “Aspecten als collegialiteit en gezelligheid zijn niet leeftijdsgebonden. Bovendien werk ik met hele kundige mensen. Maar het klopt dat we met het oog op de toekomst best nog wat jongere functionarissen kunnen gebruiken. Want zonder jury geen koers”, stelt Duivenvoorden, die zelf ook deel uitmaakt van het bestuur van de kortebaanvereniging in Warmond. Maar voorlopig wordt er vanwege het coronavirus in Nederland helemaal niet gereden. “Uiteraard hoop ik dat de langebaan snel weer van start mag, al is het maar zonder publiek. In Zweden, Frankrijk en Duitsland kan dat toch ook.” En Duivenvoorden kan het weten. Hij kijkt veel koersen live via internet. “Ik ben gewoon een enorme liefhebber. Waar anderen naar het strand gaan, kijk ik naar de paarden. Mensen snappen dat vaak niet.” Zijn opa en oma hoeft hij dat niet uit te leggen. Opa volgt zijn kleinzoon bijna overal, oma alleen naar de kortebaan. Helaas zullen we ook hen dit jaar moeten missen.

Tekst en foto’s: Ruud de Groot    

“Zo is Chris Goes nog onder ons”

TipCompetitie

Ben je een echte kortebaankenner of houd je van een gokje? Doe dan mee met de TipCompetitie!

Word vriend of meer

Vanaf € 10,- per jaar houd je Kortebaandraverijen.nl online en krijg je meerdere extra's.