Ruud de Groot: ‘Wintermaanden zien door te komen’

10 oktober 2018 13:54

Bij de paardensport gaat nagenoeg alle aandacht uit naar de paarden, de trainers en pikeurs. Logisch natuurlijk. Maar wat is een koers zonder publiek langs de baan? Helemaal niets! Daarom gaat de redactie van Kortebaandraverijen.nl op zoek naar de verhalen van de mensen achter de hekken. Wie zijn deze vaste volgers van de kortebaan en waarom staan ze daar? Wij zoeken het uit. In deze vijfde aflevering Ruud de Groot uit Spijkenisse.

Het einde van het kortebaanseizoen nadert met rasse schreden. Voor veel betrokkenen een zegen. Na een lang seizoen zijn zij er nu wel even klaar mee. Kortebaanvolger Ruud de Groot ziet dat anders. Hij moet er niet aan denken dat het er al bijna op zit. “Natuurlijk, het weer wordt slechter en het is al vroeg donker. Maar van mij had het nog wel een tijdje mogen duren. Straks moet ik zonder kortebanen die wintermaanden weer zien door te komen”, aldus de geboren Leidschendammer. “Gelukkig heb ik dan de feestdagen om naar uit te kijken. En na oud en nieuw ga ik alweer aftellen naar het nieuwe kortebaanseizoen.”

Als kind kwam hij ieder jaar op de kortebaan van Stompwijk. “Met mijn vader en mijn broertje gingen we met mijn oom, die in Stompwijk woonde, lopend vanaf zijn huis naar de grasbaan achter de kerk. Machtig mooi vond ik het. Al die mensen en de paarden die voorbij kwamen. En natuurlijk een gokje wagen bij de totalisator. Toen ben ik al besmet geraakt”, vertelt de 53-jarige De Groot lachend. “Later gingen we ook naar de andere kortebanen in de buurt, Voorschoten, Nootdorp, De Lier. Toen ik zelf een rijbewijs had, ging ik alle kortebanen af. Vaak nam ik mijn vader mee. Helaas is hij drie jaar geleden overleden, uitgerekend op de dag van mijn vijftigste verjaardag. In plaats van een feestje was ik met mijn moeder en twee broers zijn crematie aan het regelen.”

Niet over rozen

Dat het leven niet altijd over rozen gaat, ondervond De Groot al eerder. Op veertigjarige leeftijd verloor hij zijn eerste vrouw aan de gevolgen van borstkanker. Zij was toen al ruim vijf jaar ziek. “Hoe gek het ook klinkt, die laatste vijf jaar waren ook de mooiste jaren samen met Bianca. Niet dat ons huwelijk slecht was, integendeel. Maar je gaat dan toch anders leven en groeit dichter naar elkaar toe. Tussen alle chemokuren, bestralingen en operaties door hebben we nog veel mooie dingen gedaan. Zo hebben we een aantal reizen gemaakt en een groot feest gegeven toen we 12½ jaar getrouwd waren”, legt de toen in Delft wonende De Groot uit. “In die jaren stond het kortebaanbezoek op een laag pitje. Je cijfert je dan weg voor je zieke vrouw. Gelukkig hadden we veel familie en goede vrienden die ons hielpen. Zodoende kon ik toch regelmatig naar wedstrijden van Feyenoord en een partijtje squash spelen om stoom af te blazen.”

Ruud de Groot (midden) zorgde voor de ‘merchandising’ van Emi van Jip.

Na het overlijden van Bianca in 2005 pakte De Groot het kortebaanbezoek weer op. Inmiddels was Leidschendammer Wim van der Mespel toegetreden tot het gezelschap pikeurs op de kortebaan. “Omdat hij mijn plaatsgenoot was en familie van een van mijn squashmaatjes ben ik Wimpie met speciale belangstelling gaan volgen. En vanaf 2008, toen hij met de debuterende Willie Luciano in Schagen Nederlands kampioen werd door in de finale de gedoodverfde favoriet Apella Cane met Aad Pools te verslaan, staan al zijn prestaties in de plaatselijke krant. Ik heb al mijn artikelen over hem bewaard”, vertelt de redacteur van Het Krantje. “Helaas gaat het de laatste jaren wat minder met hem. Wanneer je geen goede paarden voor de kar hebt, houdt het gewoon op.”

Drie zoenen

Vroeger dacht De Groot daar anders over. “Ik ben met de kortebaan opgegroeid in de tijd dat Ruud Pools furore maakte. Hij reeg toen de zeges aaneen. Wat ‘Fan van Jan’ met Jan Wagenaar had, heb ik met Ruud Pools. Misschien zit dat in de voornaam Ruud. Alles wat die man voor de kar kreeg veranderde in goud. Zo gaf ik op Noordwijk ooit een tip aan Duitse toeristen. Nadat ik had uitgelegd hoe een kortebaan werkte, adviseerde ik ze de debuterende Follow Me met Ruud Pools te spelen. Daar konden ze nog wat aan verdienen. Na afloop kwamen ze me netjes bedanken. De uitbetaling was 64 tegen 1. Ze hadden de merrie voor tien gulden winnend gespeeld. Zelf had ik haar niet genomen, maar ik kreeg wel drie zoenen van die Duitse mevrouw”, lacht De Groot. “In die tijd dacht ik echt dat Ruud Pools zelfs met het paard van de schillenboer een kortebaan kon winnen. Nu weet ik natuurlijk wel beter. Neemt niet weg dat Ruud Pools gewoon een vakman is en een van mijn favoriete pikeurs.

De Groot is in 2007 opnieuw getrouwd en naar Spijkenisse verhuisd. “Ik trof in Hanneke, de vroegere schoolvriendin van Bianca, opnieuw een hele lieve vrouw maar kreeg er wel gelijk een kat, een hond en drie kinderen bij. En dat terwijl ik allergisch ben voor huisdieren en geen kinderen gewend was. Een totaal ander leven dus. Maar gelukkig ging dat goed. Hanneke en de kinderen gingen af en toe ook mee naar de koers. Bianca was lid van de Partij voor de Dieren en had in eerste instantie niets met de paardensport”, vertelt De Groot, die de laatste jaren opnieuw met de keerzijde van de medaille werd geconfronteerd. “Mijn stiefdochter Ashley kreeg lymfeklierkanker, mijn vrouw zat vol longembolieën en tot overmaat van ramp raakte ik na ruim 30 dienstjaren bij Delta Lloyd ook nog mijn baan kwijt. Dat hakte er aardig in, zodanig zelfs dat ik in een zware depressie terecht kwam. Ik vond het leven niet leuk meer.”

Ruud de Groot gaat nog ieder jaar op zijn trouwdag naar Duitsland naar de plek waar hij de as van Bianca heeft uitgestrooid.

Kracht

De Groot probeert langzaam uit het dal te klimmen. “Ik ben al bijna twee jaar ziek thuis, loop bij een psycholoog en psychiater en slik zware antidepressiva. En ik drink voorlopig geen alcohol, omdat ik soms naar de drank greep om alles even te kunnen vergeten”, legt hij uit. “Gelukkig heb ik veel steun, maar probeer ik zelf ook zo goed en zo kwaad als dat gaat mijn gezin te helpen. Die zal ik nooit in de steek laten. Soms helpt het om te relativeren. Zo heb ik, ondanks dat ik Feyenoord-supporter ben, nog steeds het AD van vorig jaar naast mijn bed liggen met op de voorpagina een foto van Abdelhak Nouri van Ajax. Als ik in de put zit, kijk ik altijd even naar die krant en denk ik, het kan allemaal veel erger. Kijk naar wat die jongen is overkomen. Of neem het verhaal van die kinderen in Oss. Dat soort dingen houden me enorm bezig, maar geven mij ook de kracht om door te gaan. Want uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf zien te klaren.”

Wat De Groot zeker helpt is het kortebaanbezoek en specifieker nog het schrijven daarover. Dit is het derde seizoen dat hij deel uitmaakt van de redactie van Kortebaandraverijen.nl. “Nu ik even geen werk heb, kan ik me daar volledig op richten. Ik ben dan zinvol bezig en heb geen tijd om te piekeren. Soms moet ik me er wel toe zetten, maar over het algemeen gaat mij dat  redelijk af. Het streelt mij dat ik ervoor gevraagd ben en ik zie het als een eer dat ik een steentje aan de site mag bijdragen. Daarnaast heb ik veel nieuwe mensen ontmoet of beter leren kennen. Dan merk je dat het kortebaancircuit toch één grote familie is, althans zo kijk ik ernaar. En hoewel ik mezelf niet zielig vind, is het toch prettig te weten dat zoveel mensen met je meeleven.”

Emotioneel

De Groot noemt zichzelf een gevoelsmens. “Ik ben erg emotioneel, hoewel ik dat naar buiten toe niet wil laten merken. Op de een of andere manier schaam ik me daarvoor. Dat zit waarschijnlijk in mijn aard. Ik was altijd een heel verlegen jongetje”, verklaart hij zich nader. “Bij een goede film moet ik vaak een traantje laten. Toen Feyenoord na achttien jaar eindelijk weer kampioen werd, behoorde ik ook tot de categorie huilende mannen in De Kuip en op de Coolsingel. Eigenlijk huil ik nooit van verdriet maar alleen van vreugde. Zoals toen Willem Rutgers in Stompwijk Nederlands kampioen werd met Sheba Boko. Zo mooi vond ik dat. En dan niet omdat ik daar ook nog wat geld mee verdiende.”

Ruud de Groot als tweede van rechts tijdens de huldiging van Emi van Jip in Warmond.

Dit jaar beleefde De Groot, die naar eigen zeggen bang is voor paarden, een nieuw hoogtepunt op de kortebaan. “Die zaterdag in Warmond zal ik inderdaad niet snel vergeten. Toen Emi van Jip en John Dekker in de finale over de finish kwamen, moest ik mijn tranen bedwingen en me snel herpakken voor de foto. Zoiets maak je niet vaak mee. In één klap was ‘project Emi’ geslaagd. Of eigenlijk meer dan dat, want vooraf hadden we nauwelijks verwachtingen. Toch knap dat Caroline Aalbers dat voor elkaar heeft weten te boksen, al was het maar eenmalig. Ik begrijp nu beter de euforie van Michel Roggen bij een zege van een van zijn paarden. En Annie Swagerman die regelmatig de beelden terugkijkt van de overwinningen van hun Andrea, Co en Fleur”, aldus de redacteur van Kortebaandraverijen.nl. “Als ik me vroeger rot voelde, keek ik altijd een dvd met hoogtepunten van Feyenoord. Tegenwoordig val ik vaak terug op de bewuste beelden van Warmond. Die mooie herinnering nemen ze mij niet meer af, ook niet in de koude wintermaanden.”

Als ik me vroeger rot voelde, keek ik altijd een dvd met hoogtepunten van Feyenoord. Tegenwoordig val ik vaak terug op de bewuste beelden van Warmond

TipCompetitie

Ben je een echte kortebaankenner of houd je van een gokje? Doe dan mee met de TipCompetitie!

Word vriend of meer

Vanaf € 10,- per jaar houd je Kortebaandraverijen.nl online en krijg je meerdere extra's.